دانلود کتاب Speech Begins after Death – گفتار بعد از مرگ شروع می شود

توضیحات

In 1968, Michel Foucault agreed to a series of interviews with critic Claude Bonnefoy, which were to be published in book form. Bonnefoy wanted a dialogue with Foucault about his relationship to writing rather than about the content of his books. The project was abandoned, but a transcript of the initial interview survived and is now being published for the first time in English. In this brief and lively exchange, Foucault reflects on how he approached the written word throughout his life, from his school days to his discovery of the pleasure of writing.

Wide ranging, characteristically insightful, and unexpectedly autobiographical, the discussion is revelatory of Foucaults intellectual development, his aims as a writer, his clinical methodology (lets say Im a diagnostician), and his interest in other authors, including Raymond Roussel and Antonin Artaud. Foucault discloses, in ways he never had previously, details about his home life, his family history, and the profound sense of obligation he feels to the act of writing. In his Introduction, Philippe Artires investigates Foucaults engagement in various forms of oral discourselectures, speeches, debates, press conferences, and interviewsand their place in his work.

Speech Begins after Death shows Foucault adopting a new language, an innovative autobiographical communication that is neither conversation nor monologue, and is one of his most personal statements about his life and writing.

————————————————————–

ترجمه ماشینی :

در سال 1968، میشل فوکو با یک سری مصاحبه با منتقد کلود بونفوی موافقت کرد که قرار بود در قالب کتاب منتشر شود. بونفوی می‌خواست با فوکو درباره رابطه‌اش با نویسندگی گفت‌وگو کند تا محتوای کتاب‌هایش. این پروژه رها شد، اما متن مصاحبه اولیه زنده ماند و اکنون برای اولین بار به زبان انگلیسی منتشر می شود. در این تبادل کوتاه و پر جنب و جوش، فوکو به نحوه برخوردش با کلام نوشتاری در طول زندگی خود، از دوران مدرسه تا کشف لذت نوشتن، فکر می کند. بحث به‌طور غیرمنتظره‌ای خودزندگی‌نامه‌ای است، این بحث افشاگر رشد فکری فوکو، اهداف او به‌عنوان یک نویسنده، روش‌شناسی بالینی او (بگذریم من یک متخصص تشخیص هستم)، و علاقه‌اش به نویسندگان دیگر، از جمله ریموند روسل و آنتونین آرتو است. فوکو جزئیاتی را در مورد زندگی خانگی، تاریخچه خانوادگی و احساس تعهد عمیقی که نسبت به عمل نویسندگی احساس می‌کند، به شیوه‌هایی که قبلاً نداشت، افشا می‌کند. فیلیپ آرتیرس در مقدمه خود به بررسی مشارکت فوکو در اشکال مختلف گفتمان‌های شفاهی، سخنرانی‌ها، مناظره‌ها، کنفرانس‌های مطبوعاتی و مصاحبه‌ها و جایگاه آن‌ها در آثار او می‌پردازد.

گفتار پس از مرگ آغاز می‌شود. I> فوکو را در حال اتخاذ زبانی جدید نشان می دهد، یک ارتباط زندگینامه ای بدیع که نه مکالمه است و نه مونولوگ، و یکی از شخصی ترین اظهارات او درباره زندگی و نوشته اش است.