دانلود کتاب Rhetoric as a Posthuman Practice – بلاغت به عنوان یک عمل پساانسانی

In response to the pervasiveness of emerging communication technologies,Rhetoric as a Posthuman Practiceargues that information be understood as an embodied, material practice. The guiding proposition for this book is that digital rhetoric now concerns how bodies, broadly construed, become informed through practice that includes not only traditional communication activities between bodies but also how information technologies organize and exercise those varying bodies.

Through case studies of the media art of glitch, urban explorers’ use of social media, and DIY digital networks, this book then reconsiders how practice/exercise functions when the once essential bodies of the individual and a society-the two primary categories authorized by a humanist paradigm-become less reliable categories from which we might orient rhetorical action. In sum, the book argues that rhetorical practice is irreducible to the traditions and categories of humanism and must now exercise its posthuman capacities.

در پاسخ به فراگیر شدن فناوری‌های ارتباطی نوظهور، لفاظی به‌عنوان یک عمل پساانسانی استدلال می‌کند که اطلاعات به‌عنوان یک عمل مادی و تجسم یافته درک می‌شود. پیشنهاد راهنما برای این کتاب این است که لفاظی دیجیتال اکنون به این موضوع می‌پردازد که چگونه بدن‌ها، که به طور کلی تعبیر می‌شوند، از طریق تمرین آگاه می‌شوند که نه تنها شامل فعالیت‌های ارتباطی سنتی بین بدن‌ها می‌شود، بلکه همچنین شامل نحوه سازماندهی و اعمال فن‌آوری اطلاعات آن بدن‌های مختلف می‌شود.

از طریق مطالعات موردی هنر رسانه‌ای نقص، استفاده کاشفان شهری از رسانه‌های اجتماعی و شبکه‌های دیجیتال DIY، این کتاب سپس نحوه عملکرد تمرین/ورزش را زمانی که بدن‌های زمانی ضروری فرد و جامعه-دو مقوله اصلی مجاز توسط پارادایم اومانیستی – به مقوله های کمتر قابل اعتمادی تبدیل می شوند که می توانیم کنش بلاغی را از آن ها جهت گیری کنیم. در مجموع، کتاب استدلال می‌کند که عمل بلاغی به سنت‌ها و مقوله‌های اومانیسم تقلیل‌ناپذیر است و اکنون باید ظرفیت‌های پساانسانی خود را اعمال کند.