توضیحات
That men don’t dance is a common stereotype. As one man tried to explain, ‘Music is something that goes on inside my head, and is sort of divorced from, to a large extent, the rest of my body.’ How did this man’s head become divorced from his body? While it may seem natural and obvious that most white men don’t dance, it is actually a recent phenomenon tied to the changing norms of gender, race, class, and sexuality. Combining archival sources, interviews, and participant observation, ‘Sorry I Don’t Dance’ analyzes how, within the United States, recreational dance became associated with women rather than men, youths rather than adults, and ethnic minorities rather than whites. At the beginning of the twentieth century and World War II, lots of ordinary men danced. In fact, during the first two decades of the twentieth century dance was so enormously popular that journalists reported that young people had gone ‘dance mad’ and reformers campaigned against its moral dangers. During World War II dance was an activity associated with wholesome masculinity, and the USO organized dances and supplied dance partners to servicemen. Later, men in the Swing Era danced, but many of their sons and grandsons do not. Turning her attention to these contemporary wallflowers, Maxine Craig talks to men about how they learn to dance or avoid learning to dance within a culture that celebrates masculinity as white and physically constrained and associates both femininity and ethnically-marked men with sensuality and physical expressivity. In this way, race and gender get into bodies and become the visible, common sense proof of racial and gender difference.
————————————————————–
ترجمه ماشینی :
اینکه مردها نمی رقصند یک کلیشه رایج است. همانطور که یک مرد سعی کرد توضیح دهد، “موسیقی چیزی است که در ذهن من می گذرد، و تا حد زیادی از بقیه بدن من جدا شده است.” چگونه سر این مرد از بدنش جدا شد؟ اگرچه ممکن است طبیعی و بدیهی به نظر برسد که اکثر مردان سفید پوست نمی رقصند، اما در واقع یک پدیده اخیر است که با تغییر هنجارهای جنسیت، نژاد، طبقه و تمایلات جنسی مرتبط است. با ترکیب منابع آرشیوی، مصاحبهها و مشاهدات شرکتکنندگان، «متاسفم نمیرقصم» تحلیل میکند که چگونه در ایالات متحده، رقص تفریحی با زنان به جای مردان، جوانان به جای بزرگسالان و اقلیتهای قومی به جای سفیدپوستان مرتبط شد. در آغاز قرن بیستم و جنگ جهانی دوم، تعداد زیادی از مردان عادی می رقصیدند. در واقع، در طول دو دهه اول قرن بیستم، رقص چنان محبوب بود که روزنامهنگاران گزارش دادند که جوانان «دیوانه رقصیدن» شدهاند و اصلاحطلبان علیه خطرات اخلاقی آن مبارزه کردند. در طول جنگ جهانی دوم، رقص یک فعالیت مرتبط با مردانگی سالم بود، و USO رقصها را سازماندهی کرد و شرکای رقص را برای سربازان فراهم کرد. بعدها، مردان در عصر سوئینگ می رقصیدند، اما بسیاری از پسران و نوه هایشان این کار را نمی کنند. ماکسین کریگ که توجه خود را به این گلهای دیواری معاصر معطوف میکند، با مردان درباره نحوه یادگیری رقصیدن یا اجتناب از یادگیری رقص در فرهنگی صحبت میکند که مردانگی را بهعنوان سفیدپوست و از نظر فیزیکی محدود میداند و زنانگی و مردان با ویژگیهای قومیتی را با احساسات و بیان فیزیکی مرتبط میکند. به این ترتیب، نژاد و جنسیت وارد بدن می شوند و به دلیل قابل مشاهده و عقل سلیم تفاوت نژادی و جنسیتی تبدیل می شوند.
tag : دانلود کتاب متاسفم که نمی رقصم: چرا مردان از حرکت امتناع می کنند , Download متاسفم که نمی رقصم: چرا مردان از حرکت امتناع می کنند , دانلود متاسفم که نمی رقصم: چرا مردان از حرکت امتناع می کنند , Download Sorry I Don’t Dance: Why Men Refuse to Move Book , متاسفم که نمی رقصم: چرا مردان از حرکت امتناع می کنند دانلود , buy متاسفم که نمی رقصم: چرا مردان از حرکت امتناع می کنند , خرید کتاب متاسفم که نمی رقصم: چرا مردان از حرکت امتناع می کنند , دانلود کتاب Sorry I Don’t Dance: Why Men Refuse to Move , کتاب Sorry I Don’t Dance: Why Men Refuse to Move , دانلود Sorry I Don’t Dance: Why Men Refuse to Move , خرید Sorry I Don’t Dance: Why Men Refuse to Move , خرید کتاب Sorry I Don’t Dance: Why Men Refuse to Move ,
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.