دانلود کتاب Knowing It When You See It: Henry James/Cinema – دانستن آن وقتی که آن را می بینید: هنری جیمز/سینما

توضیحات

Lively analysis of how Henry James’s fiction anticipates later filmmakers’ concerns with what we can see and what we can know.

Perched as he was at the beginning of literary modernism and the evolution of film as a medium, Henry James addressed a cluster of epistemological and aesthetic issues related to the visualization of reality. In Knowing It When You See It, Patrick ODonnell compares several late novels and stories by Henry James with a series of films directed by Michael Hanek, Alfred Hitchcock, Quentin Tarantino, Christopher Nolan, and Lars Von Trier. ODonnell argues that these issues find parallels in films made at the other end of an arc extending from the last decades of the nineteenth century to the initial years of the twenty-first. In mapping affinities between literature and film, he is not concerned with adaptation or discursivity, but rather with how the visual is represented in two mediumswith how seeing becomes knowledge, how framing what is seen becomes a critical part of the story that is conveyed, and how the perspective of the camera or the narrator shapes reality. Both James and these later auteurs think visually in ways that inter-illuminate their fictions and films, and newly bring into relief the trajectory of modernity in relation to visuality.

————————————————————–

ترجمه ماشینی :

تجزیه و تحلیل پر جنب و جوش از چگونگی پیش بینی داستان هنری جیمز در مورد نگرانی های فیلمسازان بعدی در مورد آنچه که ما می توانیم ببینیم و آنچه می توانیم بدانیم. ، هنری جیمز به مجموعه ای از مسائل معرفت شناختی و زیبایی شناختی مربوط به تجسم واقعیت پرداخت. پاتریک ODonnell در Knowing It When You See It چندین رمان و داستان متاخر هنری جیمز را با مجموعه ای از فیلم های کارگردانی مایکل هانک، آلفرد هیچکاک، کوئنتین تارانتینو، کریستوفر نولان و لارس فون تریر مقایسه می کند. ODonnell استدلال می کند که این مسائل مشابه در فیلم های ساخته شده در انتهای دیگر قوس از دهه های پایانی قرن نوزدهم تا سال های اولیه قرن بیست و یکم وجود دارد. در ترسیم قرابت‌های بین ادبیات و فیلم، او به اقتباس یا گفتمان توجهی ندارد، بلکه به این می‌پردازد که چگونه بصری در دو رسانه بازنمایی می‌شود که چگونه دیدن به دانش تبدیل می‌شود، چگونه قاب‌بندی آنچه دیده می‌شود به بخش مهمی از داستان منتقل می‌شود، و چگونه چشم انداز دوربین یا راوی واقعیت را شکل می دهد. هم جیمز و هم این مؤلفان بعدی به شیوه‌ای بصری فکر می‌کنند که داستان‌ها و فیلم‌های آن‌ها را روشن می‌کند، و به تازگی مسیر مدرنیته را در ارتباط با بصری تسکین می‌دهد.