دانلود کتاب Shakespeare and Saturn: Accounting for Appearances – شکسپیر و زحل: حسابداری برای ظواهر

توضیحات

In the mid-sixteenth century, Copernicus asserted that the Earth was not the center of the universe as was generally believed, but that the sun lay there instead. The relegation of the Earth to the rank of an orbiting planet meant that humankind lost its privileged position as well, thus prompting re-evaluation of all facets of human existence. This transformation in worldview gathered momentum throughout Shakespeares writing career, yet his canon appears to lack reference to it. Peter D. Usher has studied Hamlet and other Shakespearean plays and has uncovered a consistent pattern of reference to phenomena that prove the correctness of the new worldview, including reference to the infinite universe of stars. These data could not have been known without telescopic aid, which indicates that systematic telescopic study of celestial objects began before the generally accepted date of 1610. In Shakespeare and Saturn, Usher summarizes earlier results and shows that in Alls Well That Ends Well, Shakespeare takes account of the last supernova eruption of 1604 known to have occurred in the Milky Way galaxy. He shows further that in Much Ado About Nothing and The Comedy of Errors Shakespeare makes observations concerning Saturns spectacular ring system that are remarkably accurate.

————————————————————–

ترجمه ماشینی :

در اواسط قرن شانزدهم، کوپرنیک اظهار داشت که زمین آنطور که عموماً تصور می‌شد مرکز جهان نیست، بلکه در عوض خورشید در آنجا قرار دارد. تنزل زمین به درجه یک سیاره در حال چرخش به این معنی بود که نوع بشر موقعیت ممتاز خود را نیز از دست داد، بنابراین باعث شد تا همه جنبه های وجودی انسان مورد ارزیابی مجدد قرار گیرد. این دگرگونی در جهان بینی در سراسر دوران نویسندگی شکسپیر شتاب گرفت، با این حال به نظر می رسد که قانون او به آن اشاره ندارد. پیتر دی. آشر هملت و دیگر نمایشنامه های شکسپیر را مطالعه کرده است و الگوی ثابتی از ارجاع به پدیده هایی را که صحت جهان بینی جدید را اثبات می کند، کشف کرده است، از جمله اشاره به جهان نامتناهی ستارگان. این داده‌ها بدون کمک تلسکوپی نمی‌توانست شناخته شود، که نشان می‌دهد مطالعه تلسکوپی سیستماتیک اجرام آسمانی قبل از تاریخ عمومی پذیرفته شده ۱۶۱۰ آغاز شده است. در شکسپیر و زحل، آشر نتایج قبلی را خلاصه می‌کند و نشان می‌دهد که در شکسپیر آخرین فوران ابرنواختری در سال 1604 را که در کهکشان راه شیری رخ داده است، در نظر می گیرد. او همچنین نشان می دهد که شکسپیر در هیجان زیادی درباره هیچ و کمدی خطاها مشاهداتی در مورد سیستم حلقه ای دیدنی زحل انجام می دهد که دقت قابل توجهی دارد.