دانلود کتاب Alpine Warriors – جنگجویان آلپ

Although Yugoslavia managed to avoid becoming involved in WWII until 1941, German armies invaded in April of that year and the Yugoslavian defense collapsed in less than two weeks. The state of Slovenia was split up amongst Germany, Hungary and Italy. Partisan groups, under the leadership of Josip Tito, managed to liberate the state by 1945, and then began a period of relative calm, under the benevolent rule of Tito. A Communist, he began to distance himself from the Soviet Union, looking to western economic models as Yugoslavia struggled to rebuild. During the thirty years following the war, a Yugoslavian passport was one of the best in the world, and Yugoslavians could travel freely during this time, if they had the money. Most did not.

But alpinists did. Through centralized government programs that established elaborate training régimes and state-supported expeditions abroad, Yugoslavian alpinists began making impressive climbs in the Himalaya as early as 1960. By the early 70&;s, they had advanced to the 8000ers. Although not exclusively Slovenian, the teams were &; not surprisingly &; dominated by Slovenian climbers, since Slovenia is blessed with the Julian Alps. A fiercely steep range of limestone peaks, the Julian Alps provided the ideal training ground for Slovenian climbers, in both summer and winter. The brooding north faces and razor-sharp ridges taught them the skills they would need on the highest mountains on earth &; the Himalaya.

But when Tito died in 1980, the calm period ended. Inter-ethnic conflict and economic decline ripped the country apart. Serbian Communist leader, Slobodan Miloševic, led the charge with, what appeared to be an unstoppable strategy of aggression and oppression. But he misread the strength and character of several Yugoslavian states, including that most northerly one &; Slovenia. By the summer of 1991, Slovenia was an independent country.

Slovenia continued the tradition of support for climbers, and success breeds success. By 1995, all of the 8000ers had been climbed by Slovenian teams. And in the next ten years, some of the most dramatic and futuristic climbs were made by Slovenian climbers. Apart from a few superstars, most of these amazing athletes remain unknown in the West.

What prompted this Himalayan performance by a tiny nation of just two million people? Life in Slovenia during this period was defined by shortages, preoccupation with ethnic conflict and poor living conditions. Yet, like had previously happened in Poland, its neighbor to the North, Slovenian climbers seemed to thrive and excel in these trying conditions, setting standards that no other country could replicate. Hard Climb to Freedom explores the explosion of Slovenian alpinism within the context of its turbulent political history.

اگرچه یوگسلاوی تا سال 1941 موفق شد از درگیر شدن در جنگ جهانی دوم اجتناب کند، ارتش آلمان در آوریل همان سال به آن حمله کرد و دفاع یوگسلاوی در کمتر از دو هفته فروپاشید. ایالت اسلوونی بین آلمان، مجارستان و ایتالیا تقسیم شد. گروه های پارتیزانی به رهبری جوسیپ تیتو موفق شدند تا سال 1945 ایالت را آزاد کنند و سپس دوره ای از آرامش نسبی را تحت حاکمیت خیرخواهانه تیتو آغاز کردند. او که یک کمونیست بود، شروع به فاصله گرفتن از اتحاد جماهیر شوروی کرد و در حالی که یوگسلاوی در تلاش برای بازسازی بود، به مدل های اقتصادی غربی نگاه می کرد. در طول سی سال پس از جنگ، پاسپورت یوگسلاوی یکی از بهترین پاسپورت های جهان بود و یوگسلاوی ها در صورت داشتن پول می توانستند در این مدت آزادانه سفر کنند. اکثر آنها این کار را نکردند.

اما کوهنوردان این کار را کردند. کوهنوردان یوگسلاوی از طریق برنامه‌های متمرکز دولتی که برنامه‌های آموزشی دقیق و اکتشافات تحت حمایت دولت را در خارج از کشور ایجاد کردند، از اوایل سال 1960 شروع به صعود چشمگیر در هیمالیا کردند. در اوایل دهه 70، آنها تا 8000 پیشروی کردند. اگرچه منحصراً اسلوونیایی نبودند، اما تیم ها &; جای تعجب نیست که &; کوهنوردان اسلوونیایی تحت سلطه هستند، زیرا اسلوونی دارای برکت کوه های آلپ جولیان است. کوه‌های جولیان آلپ با دامنه‌ای شدید از قله‌های آهکی، زمین تمرینی ایده‌آل را برای کوهنوردان اسلوونیایی در تابستان و زمستان فراهم کرده است. چهره‌های شمالی و برآمدگی‌های تیز به آن‌ها مهارت‌هایی را که در بلندترین کوه‌های زمین به آن‌ها نیاز دارند آموختند. هیمالیا.

اما زمانی که تیتو در سال 1980 درگذشت، دوره آرامش به پایان رسید. درگیری های بین قومی و زوال اقتصادی کشور را از هم پاشید. رهبر کمونیست صربستان، اسلوبودان میلو و اویچ، رهبری این اتهام را بر عهده داشت، چیزی که به نظر می رسید یک استراتژی غیرقابل توقف تجاوز و سرکوب باشد. اما او قدرت و شخصیت چندین ایالت یوگسلاوی، از جمله دولت شمالی را نادرست خواند. اسلوونی در تابستان 1991، اسلوونی یک کشور مستقل بود.

اسلوونی سنت حمایت از کوهنوردان را ادامه داد و موفقیت باعث موفقیت می شود. تا سال 1995، تمام 8000 نفر توسط تیم های اسلوونیایی صعود کردند. و در ده سال بعد، برخی از دراماتیک ترین و آینده نگرانه ترین صعودها توسط کوهنوردان اسلوونیایی انجام شد. به غیر از چند فوق ستاره، بیشتر این ورزشکاران شگفت انگیز در غرب ناشناخته باقی مانده اند.

چه چیزی باعث این عملکرد هیمالیا توسط یک کشور کوچک تنها دو میلیون نفری شد؟ زندگی در اسلوونی در این دوره با کمبود، اشتغال به درگیری های قومی و شرایط بد زندگی تعریف می شد. با این حال، همانطور که قبلاً در لهستان اتفاق افتاده بود، همسایه آن در شمال، به نظر می‌رسید که کوهنوردان اسلوونیایی در این شرایط سخت شکوفا و سرآمد هستند و استانداردهایی را تعیین می‌کنند که هیچ کشور دیگری نمی‌توانست آن را تکرار کند. صعود سخت به سوی آزادی به بررسی انفجار آلپینیسم اسلوونی در چارچوب تاریخ پرتلاطم سیاسی آن می پردازد.