دانلود کتاب Cruel Optimism – خوش بینی بی رحمانه

A relation of cruel optimism exists when something you desire is actually an obstacle to your flourishing. Offering bold new ways of conceiving the present, Lauren Berlant describes the cruel optimism that has prevailed since the 1980s, as the social-democratic promise of the postwar period in the United States and Europe has retracted. People have remained attached to unachievable fantasies of the good lifewith its promises of upward mobility, job security, political and social equality, and durable intimacydespite evidence that liberal-capitalist societies can no longer be counted on to provide opportunities for individuals to make their lives add up to something.

Arguing that the historical present is perceived affectively before it is understood in any other way, Berlant traces affective and aesthetic responses to the dramas of adjustment that unfold amid talk of precarity, contingency, and crisis. She suggests that our stretched-out present is characterized by new modes of temporality, and she explains why trauma theorywith its focus on reactions to the exceptional event that shatters the ordinaryis not useful for understanding the ways that people adjust over time, once crisis itself has become ordinary. Cruel Optimism is a remarkable affective history of the present.

یک رابطه خوش‌بینی بی‌رحمانه زمانی وجود دارد که چیزی که می‌خواهید در واقع مانعی برای شکوفایی شما باشد. لورن برلانت با ارائه راه‌های جدید و جسورانه برای درک زمان حال، خوش‌بینی بی‌رحمانه‌ای را توصیف می‌کند که از دهه 1980 به بعد، زمانی که وعده سوسیال دمکراتیک دوره پس از جنگ در ایالات متحده و اروپا پس گرفته شده است، حاکم شده است. مردم به خیالات دست نیافتنی زندگی خوب با وعده های تحرک رو به بالا، امنیت شغلی، برابری سیاسی و اجتماعی و صمیمیت بادوام وابسته مانده اند، علیرغم شواهدی که نشان می دهد دیگر نمی توان روی جوامع لیبرال-سرمایه داری برای ایجاد فرصت هایی برای افراد برای افزودن به زندگی شان حساب کرد. برلانت با این استدلال که زمان حال تاریخی قبل از اینکه به طریق دیگری درک شود، به طور عاطفی درک می شود، برلانت پاسخ های عاطفی و زیبایی شناختی را به نمایش های تعدیل که در میان صحبت از بی ثباتی، احتمال، و بحران آشکار می شود، ردیابی می کند. . او پیشنهاد می‌کند که اکنون طولانی ما با حالت‌های موقتی جدید مشخص می‌شود، و توضیح می‌دهد که چرا نظریه تروما با تمرکز بر واکنش‌ها به رویداد استثنایی که عادی‌ها را در هم می‌شکند، برای درک روش‌هایی که مردم در طول زمان با آن سازگار می‌شوند، مفید نیست، وقتی که خود بحران به وجود آمد. معمولی شدن خوش بینی بی رحمانه تاریخچه عاطفی قابل توجهی از زمان حال است.