دانلود کتاب Despite Cultures: Early Soviet Rule in Tajikistan – با وجود فرهنگ ها: اوایل حکومت شوروی در تاجیکستان

Despite Cultures examines the strategies and realities of the Soviet state-building project in Tajikistan during the 1920s and 1930s. Based on extensive archival research, Botakoz Kassymbekova analyzes the tactics of Soviet officials at the center and periphery that produced, imitated, and improvised governance in this Soviet southern borderland and in Central Asia more generally. She shows how the tools of violence, intimidation, and coercion were employed by Muslim and European Soviet officials alike to implement Soviet versions of modernization and industrialization.
In a region marked by ethnic, linguistic, and cultural diversity, the Soviet plan was to recognize these differences while subsuming them within the conglomerate of official Soviet culture. As Kassymbekova reveals, the local ruling system was built upon an intricate network of individuals, whose stated loyalty to communism was monitored through a chain of command that stretched from Moscow through Tashkent to Dushanbe/Stalinabad. The system was tenuously based on individual leaders who struggled to decipher the language of Bolshevism and maintain power through violent repression.

با وجود فرهنگ ها استراتژی ها و واقعیت های پروژه دولت سازی شوروی در تاجیکستان در طول دهه های 1920 و 1930 را بررسی می کند. بوتاکوز کاسیمبکوا بر اساس تحقیقات گسترده آرشیوی، تاکتیک‌های مقامات شوروی در مرکز و پیرامون را تجزیه و تحلیل می‌کند که حکومت‌داری را در این مرز جنوبی شوروی و به طور کلی در آسیای مرکزی ایجاد، تقلید و بداهه کرد. او نشان می‌دهد که چگونه از ابزار خشونت، ارعاب، و اجبار توسط مقامات مسلمان و اروپایی شوروی برای اجرای نسخه‌های مدرنیزاسیون و صنعتی‌سازی شوروی استفاده شد.
در منطقه‌ای که با تنوع قومی، زبانی و فرهنگی مشخص شده بود، طرح شوروی این بود که این تفاوت ها را در حالی که آنها را در مجموعه فرهنگ رسمی شوروی قرار می داد، بشناسیم. همانطور که کاسیمبکوا فاش می کند، سیستم حاکم محلی بر روی شبکه پیچیده ای از افراد بنا شده بود که وفاداری اعلام شده آنها به کمونیسم از طریق زنجیره ای از فرماندهی که از مسکو از تاشکند تا دوشنبه/استالین آباد امتداد داشت، نظارت می شد. این سیستم به شدت مبتنی بر رهبران فردی بود که برای رمزگشایی از زبان بلشویسم و حفظ قدرت از طریق سرکوب خشونت‌آمیز تلاش می‌کردند.