دانلود کتاب Dialectical Rhetoric – بلاغت دیالکتیکی

In Dialectical Rhetoric, Bruce McComiskey argues that the historical conflict between rhetoric and dialectic can be overcome in ways useful to both composition theory and the composition classroom.

Historically, dialectic has taken two forms in relation to rhetoric. First, it has been the logical development of linear propositions leading to necessary conclusions, a one-dimensional form that was the counterpart of rhetorics in which philosophical, metaphysical, and scientific truths were conveyed with as little cognitive interference from language as possible. Second, dialectic has been the topical development of opposed arguments on controversial issues and the judgment of their relative strengths and weaknesses, usually in political and legal contexts, a two-dimensional form that was the counterpart of rhetorics in which verbal battles over competing probabilities in public institutions revealed distinct winners and losers.

The discipline of writing studies is on the brink of developing a new relationship between dialectic and rhetoric, one in which dialectics and rhetorics mediate and negotiate different arguments and orientations that are engaged in any rhetorical situation. This new relationship consists of a three-dimensional hybrid art called dialectical rhetoric, whose method is based on five topoi: deconstruction, dialogue, identification, critique, and juxtaposition. Three-dimensional dialectical rhetorics function effectively in a wide variety of discursive contexts, including digital environments, since they can invoke contrasts in stagnant contexts and promote associations in chaotic contexts. Dialectical Rhetoricfocuses more attention on three-dimensional rhetorics from the rhetoric and composition community.

در بلاغه دیالکتیک، بروس مک کومیسکی استدلال می‌کند که تضاد تاریخی بین بلاغت و دیالکتیک را می‌توان به روش‌های مفیدی برای تئوری ترکیب و کلاس درس ترکیب غلبه کرد.

از نظر تاریخی. دیالکتیک در رابطه با بلاغت به دو صورت است. نخست، توسعه منطقی گزاره‌های خطی بوده است که منجر به نتیجه‌گیری‌های لازم شده است، شکلی تک بعدی که همتای بلاغت بود که در آن حقایق فلسفی، متافیزیکی و علمی با کمترین تداخل شناختی زبان منتقل می‌شد. دوم، دیالکتیک توسعه موضعی استدلال های مخالف در مورد موضوعات بحث برانگیز و قضاوت در مورد نقاط قوت و ضعف نسبی آنها، معمولا در زمینه های سیاسی و حقوقی بوده است، شکلی دوبعدی که همتای بلاغت است که در آن نبردهای لفظی بر سر احتمالات رقیب در مؤسسات عمومی برندگان و بازندگان متمایز را آشکار کردند.

رشته مطالعات نویسندگی در آستانه ایجاد رابطه جدیدی بین دیالکتیک و بلاغت است، رابطه ای که در آن دیالکتیک و بلاغت میانجیگری می کنند و استدلال ها و جهت گیری های مختلفی را درگیر می کنند. هر موقعیت بلاغی این رابطه جدید شامل یک هنر ترکیبی سه بعدی به نام بلاغت دیالکتیک است که روش آن بر پنج جایگاه استوار است: ساختارشکنی، گفتگو، شناسایی، نقد و کنار هم قرار دادن. بلاغت های دیالکتیکی سه بعدی به طور موثر در طیف گسترده ای از زمینه های گفتمانی، از جمله محیط های دیجیتال، عمل می کنند، زیرا می توانند تضادها را در زمینه های راکد القا کنند و تداعی ها را در زمینه های آشفته ترویج کنند. بلاغت دیالکتیک توجه بیشتری را بر بلاغت های سه بعدی از جامعه بلاغت و ترکیب متمرکز می کند.