دانلود کتاب Disappearance of Literature – ناپدید شدن ادبیات

• توضیحات
• نظرات (0)

Abstract: ‘Aaron Hillyer considers the fate and implications of Maurice Blanchot’s enigmatic formulation of literature’s future: ‘Literature is heading to its essence, which is its disappearance.’ The Disappearance of Literature’s primary theoretical objective is to highlight a previously neglected difference between Blanchot’s and Agamben’s philosophies. These philosophical and literary arguments proceed by examining a series of related concepts: study, sexuality, language, mysticism, and friendship. Despite the fact that Blanchot and Agamben often serve today as primary points of reference for literary theory, no significant critical work has yet examined their works in a sustained dialogue. Hillyer initiates this new trajectory of research through readings of Blanchot’s The Unavowable Community and Agamben’s The Open, which are followed by encounters with books by contemporary writers Vila-Matas, Aira, and Carson. The juxtaposition of these two different forms of writing (philosophy as literature and literature as philosophy) shows that the new kind of writing analyzed here holds both ‘literature’ and ‘philosophy’ at a certain distance from each other as well as from themselves. The primary means of this distantiation is the gesture of deactivation performed by the act of ‘study.’ The narrators and authors examined here often ‘study’ both literature and philosophy in order to remove them from their perilous metaphysical foundations. In this way, Hillyer argues, the ‘study-novel’ emerges as a basic paradigm of the disappearance of literature, a new category of literary creation marked by Agamben’s dispute with Blanchot’

————————————————————–

ترجمه ماشینی :

«آرون هیلیر سرنوشت و پیامدهای صورت‌بندی معمایی موریس بلانشو از آینده ادبیات را در نظر می‌گیرد: «ادبیات به سوی ذات خود می‌رود، که ناپدید شدن آن است». هدف نظری اصلی ناپدید شدن ادبیات، برجسته کردن تفاوتی است که قبلاً بین فلسفه‌های بلانشو و آگامبن نادیده گرفته شده بود. این بحث های فلسفی و ادبی با بررسی یک مجموعه ای از مفاهیم مرتبط: مطالعه، تمایلات جنسی، زبان، عرفان و دوستی ادامه می یابد. علیرغم این واقعیت که امروزه بلانشو و آگامبن اغلب به عنوان نقاط مرجع اصلی برای نظریه ادبی عمل می کنند، هنوز هیچ اثر انتقادی قابل توجهی آثار آنها را در یک گفتگوی پایدار بررسی نکرده است. هیلیر این مسیر تحقیقاتی جدید را از طریق خواندن «جامعه غیرقابل اجتناب بلانشو» و «باز» آگامبن آغاز می‌کند که با کتاب‌هایی از نویسندگان معاصر ویلا ماتاس، آیرا و کارسون مواجه می‌شود. کنار هم قرار گرفتن این دو شکل مختلف نوشتار (فلسفه به مثابه ادبیات و ادبیات به مثابه فلسفه) نشان می‌دهد که نوع جدیدی از نوشتار که در اینجا تحلیل می‌شود، هم «ادبیات» و هم «فلسفه» را در فاصله‌ای معین از یکدیگر و همچنین از خودشان نگه می‌دارد. ابزار اصلی این فاصله گذاری، ژست غیرفعال کردن است که با عمل “مطالعه” انجام می شود. راویان و نویسندگانی که در اینجا مورد بررسی قرار می‌گیرند، اغلب هم ادبیات و هم فلسفه را «مطالعه» می‌کنند تا آن‌ها را از مبانی متافیزیکی خطرناک خود حذف کنند. به این ترتیب، هیلیر استدلال می کند، «رمان مطالعه» به عنوان یک پارادایم اساسی از ناپدید شدن ادبیات پدیدار می شود، دسته جدیدی از آفرینش ادبی که با اختلاف آگامبن با بلانشو مشخص شده است’–