دانلود کتاب Egyptian Hieroglyphs in the Late Antique Imagination – هیروگلیف های مصری در تخیل باستانی متاخر

توضیحات

Throughout the pharaonic period, hieroglyphs served both practical and aesthetic purposes. Carved on stelae, statues, and temple walls, hieroglyphic inscriptions were one of the most prominent and distinctive features of ancient Egyptian visual culture. For both the literate minority of Egyptians and the vast illiterate majority of the population, hieroglyphs possessed a potent symbolic value that went beyond their capacity to render language visible. For nearly three thousand years, the hieroglyphic script remained closely bound to indigenous notions of religious and cultural identity.

By the late antique period, literacy in hieroglyphs had been almost entirely lost. However, the monumental temples and tombs that marked the Egyptian landscape, together with the hieroglyphic inscriptions that adorned them, still stood as inescapable reminders that Christianity was a relatively new arrival to the ancient land of the pharaohs. In Egyptian Hieroglyphs in the Late Antique Imagination, Jennifer Westerfeld argues that depictions of hieroglyphic inscriptions in late antique Christian texts reflect the authors’ attitudes toward Egypt’s pharaonic past. Whether hieroglyphs were condemned as idolatrous images or valued as a source of mystical knowledge, control over the representation and interpretation of hieroglyphic texts constituted an important source of Christian authority.

Westerfeld examines the ways in which hieroglyphs are deployed in the works of Eusebius and Augustine, to debate biblical chronology; in Greek, Roman, and patristic sources, to claim that hieroglyphs encoded the mysteries of the Egyptian priesthood; and in a polemical sermon by the fifth-century monastic leader Shenoute of Atripe, to argue that hieroglyphs should be destroyed lest they promote a return to idolatry. She argues that, in the absence of any genuine understanding of hieroglyphic writing, late antique Christian authors were able to take this powerful symbol of Egyptian identity and manipulate it to serve their particular theological and ideological ends.

————————————————————–

ترجمه ماشینی :

در طول دوره فراعنه، هیروگلیف ها هم اهداف عملی و هم زیبایی شناختی داشتند. کتیبه های هیروگلیف که بر روی ستون ها، مجسمه ها و دیوارهای معابد حک شده اند، یکی از برجسته ترین و متمایزترین ویژگی های فرهنگ بصری مصر باستان بود. هم برای اقلیت باسواد مصری ها و هم برای اکثریت بی سواد جمعیت، هیروگلیف ها دارای ارزش نمادین قدرتمندی بودند که فراتر از ظرفیت آنها برای نمایش زبان بود. برای نزدیک به سه هزار سال، خط هیروگلیف پیوند نزدیکی با مفاهیم بومی هویت مذهبی و فرهنگی داشت. در اواخر دوره باستانی، سواد در هیروگلیف تقریباً به طور کامل از بین رفته بود. با این حال، معابد و مقبره‌های تاریخی که چشم‌انداز مصر را مشخص می‌کردند، همراه با کتیبه‌های هیروگلیفی که آنها را تزئین می‌کردند، همچنان به عنوان یادآوری گریزناپذیر این بود که مسیحیت ورود نسبتاً جدیدی به سرزمین باستانی فراعنه بود. جنیفر وسترفلد در هیروگلیف‌های مصری در تخیل باستانی متأخر[i>] استدلال می‌کند که به تصویر کشیدن کتیبه‌های هیروگلیف در متون مسیحی باستانی متأخر، نگرش نویسندگان را نسبت به گذشته فراعنه مصر منعکس می‌کند. چه هیروگلیف‌ها به‌عنوان تصاویر بت‌پرستی محکوم شوند یا به‌عنوان منبعی از دانش عرفانی ارزش‌گذاری شوند، کنترل بر بازنمایی و تفسیر متون هیروگلیف منبع مهمی از اقتدار مسیحی است. \ وسترفلد روش‌هایی را بررسی می‌کند که در آن هیروگلیف‌ها در آثار یوسبیوس و آگوستین به کار گرفته شده‌اند تا در بحث گاه‌شماری کتاب مقدس بحث کنند. در منابع یونانی، رومی، و پاتریستی، ادعا می کنند که هیروگلیف ها رمزگذاری اسرار کشیش مصری هستند. و در خطبه‌ای جدلی توسط رهبر رهبانی قرن پنجم، Shenoute of Atripe، استدلال کرد که هیروگلیف‌ها باید نابود شوند تا مبادا بازگشت به بت‌پرستی را ترویج کنند. او استدلال می‌کند که در غیاب هرگونه درک واقعی از نوشته‌های هیروگلیف، نویسندگان مسیحی باستانی متاخر توانستند این نماد قدرتمند هویت مصری را بگیرند و آن را برای خدمت به اهداف الهیات و ایدئولوژیک خاص خود دستکاری کنند.