دانلود کتاب Fair Play: Art, Performance and Neoliberalism – بازی جوانمردانه: هنر، اجرا و نئولیبرالیسم

What is the quality of participation in contemporary art and performance? Is it damaged by cultural policies introduced since the 1997 election of New Labour and especially since the 2008 recession which have ‘entrepreneurialized’ artists, cut arts funding and cultivated corporate philanthropy and the ‘creative industries’? Might it contribute to urban gentrification, particularly in London? Has its democratic potential been at all fortified by artists’ innovations in crowdfunding, pop-ups, networking, installation art and immersive theatre; their engagements with ideas of home and folk culture; and their practices of labor and craftsmanship? How can it enhance understanding of relationships between the individual and the group? How can it improve social welfare and nurture social life?

Fair Play: Art, Performance and Neoliberalism explores these questions through the work of important contemporary artists and organizations including Marcus Coates, Phil Collins, Jeremy Deller, Michael Landy, Grayson Perry, Rachel Whiteread, Lone Twin, Punchdrunk, Tate Modern and the National Theatre.

کیفیت مشارکت در هنر و اجراهای معاصر چگونه است؟ آیا سیاست‌های فرهنگی ارائه شده از زمان انتخابات ۱۹۹۷ کارگر جدید و به‌ویژه پس از رکود اقتصادی ۲۰۰۸ که هنرمندان را «کارآفرین» کرده، بودجه هنر را کاهش داده و بشردوستی شرکتی و «صنایع خلاق» را پرورش داده، آسیب دیده است؟ آیا ممکن است به اصیل سازی شهری، به ویژه در لندن کمک کند؟ آیا پتانسیل دموکراتیک آن با نوآوری های هنرمندان در تامین مالی جمعی، پاپ آپ ها، شبکه سازی، هنر اینستالیشن و تئاتر همهجانبه تقویت شده است؟ تعامل آنها با ایده های خانه و فرهنگ عامیانه؛ و شیوه های کار و صنعتگری آنها؟ چگونه می تواند درک روابط بین فرد و گروه را افزایش دهد؟ چگونه می تواند رفاه اجتماعی را بهبود بخشد و زندگی اجتماعی را پرورش دهد؟

بازی جوانمردانه: هنر، اجرا و نئولیبرالیسم این پرسش‌ها را از طریق کار هنرمندان و سازمان‌های مهم معاصر از جمله مارکوس کوتس، فیل کالینز، جرمی دلر، مایکل لندی، گریسون پری، ریچل وایت‌رید، تنها دوقلو، بررسی می‌کند. پانچ درانک، تیت مدرن و تئاتر ملی.