دانلود کتاب Francis Ford Coppola – فرانسیس فورد کاپولا

Acclaimed as one of the most influential and innovative American directors, Francis Ford Coppola is also lionized as a maverick auteur at war with Hollywood’s power structure and an ardent critic of the postindustrial corporate America it reflects.

However, Jeff Menne argues that Coppola exemplifies the new breed of creative corporate person and sees the director’s oeuvre as vital for reimagining the corporation in the transformation of Hollywood.

Reading auteur theory as the new American business theory, Menne reveals how Coppola’s vision of a new kind of company has transformed the worker into a liberated and well-utilized artist, but has also commodified individual creativity at a level unprecedented in corporate history. Coppola negotiated the contradictory roles of shrewd businessman and creative artist by recognizing the two roles are fused in a postindustrial economy.

Analyzing films like The Godfather (1970) and the overlooked Tucker: The Man and His Dream (1988) through Coppola’s use of opera, Menne illustrates how Coppola developed a defining musical aesthetic while making films that reflected the idea of a corporation as family–and how his studio American Zoetrope came to represent a new brand of auteurism and the model for post-Fordist Hollywood.

فرانسیس فورد کاپولا که به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین و مبتکرترین کارگردانان آمریکایی تحسین می‌شود، همچنین به‌عنوان نویسنده‌ای بدجنس در جنگ با ساختار قدرت هالیوود و منتقد سرسخت شرکت‌های فراصنعتی آمریکا که بازتاب آن است، شناخته می‌شود.

با این حال. جف من استدلال می‌کند که کاپولا نمونه‌ای از نسل جدید افراد خلاق شرکت‌های بزرگ است و آثار کارگردان را برای بازاندیشی شرکت در دگرگونی هالیوود حیاتی می‌بیند.

با خواندن نظریه مولف به عنوان تئوری تجاری جدید آمریکایی، من نشان می‌دهد که چگونه چشم انداز کاپولا از نوع جدیدی از شرکت، کارگر را به هنرمندی رهایی یافته و مورد استفاده تبدیل کرده است، اما همچنین خلاقیت فردی را در سطحی بی‌سابقه در تاریخ شرکت تولید کرده است. کاپولا با تشخیص اینکه این دو نقش در یک اقتصاد فراصنعتی با هم تلفیق شده اند، درباره نقش های متناقض تاجر زیرک و هنرمند خلاق مذاکره کرد.

تحلیل فیلم هایی مانند پدرخوانده (1970) و نادیده گرفته شده تاکر: مرد و رویای او (1988) از طریق استفاده کاپولا از اپرا، من نشان می دهد که چگونه کاپولا در حین ساختن فیلم هایی که ایده یک شرکت را به عنوان خانواده منعکس می کند، زیبایی شناسی موسیقی مشخصی را توسعه داد – و چگونه استودیوی او American Zoetrope به وجود آمد. برای نشان دادن یک برند جدید از اتوریتیسم و مدلی برای هالیوود پسا فوردیست.