دانلود کتاب How Do We Look?: Resisting Visual Biopolitics – چگونه به نظر می رسیم؟: مقاومت در برابر بیوپولیتیک بصری

توضیحات

In How Do We Look? Fatimah Tobing Rony draws on transnational images of Indonesian women as a way to theorize what she calls visual biopoliticsthe ways visual representation determines which lives are made to matter more than others. Rony outlines the mechanisms of visual biopolitics by examining Paul Gauguins 1893 portrait of Annah la Javanaisea trafficked thirteen-year-old girl found wandering the streets of Parisas well as US ethnographic and documentary films. In each instance, the figure of the Indonesian woman is inextricably tied to discourses of primitivism, savagery, colonialism, exoticism, and genocide. Rony also focuses on acts of resistance to visual biopolitics in film, writing, and photography. These works, such as Rachmi Diyah Larasatis The Dance that Makes You Vanish, Vincent Monnikendams Mother Dao (1995), and the collaborative films of Nia Dinata, challenge the naturalized methods of seeing that justify exploitation, dehumanization, and early death of people of color. By theorizing the mechanisms of visual biopolitics, Rony elucidates both its violence and its vulnerability.

————————————————————–

ترجمه ماشینی :

در چگونه به نظر می رسیم؟ فاطمه توبینگ رونی از تصاویر فراملیتی زنان اندونزیایی به عنوان راهی برای نظریه پردازی آنچه را که او بیوپولیتیک بصری می نامد استفاده می کند. رونی با بررسی پرتره پل گوگن در سال 1893 از دختر سیزده ساله قاچاق شده آنا لا جاوانیزی که در خیابان های پریسا و همچنین فیلم های قوم نگاری و مستند ایالات متحده پیدا شد، مکانیسم های زیست سیاسی تصویری را ترسیم می کند. در هر مورد، چهره زن اندونزیایی به طور جدایی ناپذیری با گفتمان های بدوی گرایی، وحشی گری، استعمار، اگزوتیسم، و نسل کشی گره خورده است. رونی همچنین بر اقدامات مقاومت در برابر بیوپولیتیک بصری در فیلم، نویسندگی و عکاسی تمرکز دارد. این آثار، مانند Rachmi Diyah Larasatis رقصی که شما را ناپدید می کند، Vincent Monnikendams Mother Dao (1995) و فیلم های مشترک نیا دیناتا، روش های طبیعی شده را به چالش می کشند. با دیدن این موارد استثمار، غیرانسانی سازی و مرگ زودهنگام رنگین پوستان را توجیه می کند. رونی با نظریه‌پردازی مکانیسم‌های بیوپولیتیک بصری، خشونت و آسیب‌پذیری آن را روشن می‌کند.