دانلود کتاب Kafka, Angry Poet – کافکا، شاعر عصبانی

Franz Kafka was one of the most influential writers of the twentieth century. His writing contributed greatly to existentialism, and the term Kafkaesque is now synonymous with the literature of the surreal, the complex and the illogical. His works sustained themes of violence, family conflict, bizarre and all-powerful bureaucracies, and fantastical transformations. However, inKafka, Angry Poet, Pascale Casanova looks past the customary analyses of Kafkas work and dives deep into his mind, examining his motives rather than the results. She bravely asks the question, What if Kafka were the most radical of social critics? What if he had actually attempted to pull the wool over our eyes with narratives that are, in fact, subtly deceptive?

The hypothesis she develops is that Kafka began with an awareness of the tragic fate of the German-speaking Jews of early twentieth-century Prague and was subsequently led to reflect on other forms of power, such as male dominance and colonial oppression. The stories produced as a result were traps for the unwary, throwing the reader off the scent with the use of unreliable and even deceitful narrators. Curiously, says Casanova, it is not in literature that one finds the answers to these questions but in German ethnology, a field which, as an intellectual of the Austro-Hungarian Empire, Kafka knew well. Through her detailed research, Casanova shows us a combative Kafka who is at once ethnologist and investigator, unstintingly denouncing all forms of domination with the kind of tireless rage that was his hallmark. In so doing, she sheds light on the deep-seated reasons for Kafkas anger.

فرانتس کافکا یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان قرن بیستم بود. نوشته‌های او کمک زیادی به اگزیستانسیالیسم کرد و اصطلاح کافکایی اکنون مترادف با ادبیات سورئال، پیچیده و غیرمنطقی است. آثار او حاوی مضامین خشونت، درگیری خانوادگی، بوروکراسی های عجیب و غریب و قدرتمند، و دگرگونی های خارق العاده بود. با این حال، درکافکا، شاعر خشمگین، پاسکال کازانووا به تحلیل‌های مرسوم آثار کافکاس نگاه می‌کند و عمیقاً در ذهن او فرو می‌رود و انگیزه‌های او را به جای نتایج بررسی می‌کند. او شجاعانه این سوال را مطرح می کند که اگر کافکا رادیکال ترین منتقد اجتماعی بود چه می شد؟ چه می‌شد اگر او واقعاً سعی می‌کرد با روایت‌هایی که در واقع به طرز ماهرانه‌ای فریبنده هستند، پشم را بر چشمان ما بکشد؟

فرضیه‌ای که او مطرح می‌کند این است که کافکا با آگاهی از سرنوشت غم‌انگیز آلمانی‌زبان شروع کرد. یهودیان اوایل قرن بیستم پراگ و متعاقباً به تأمل در سایر اشکال قدرت، مانند سلطه مردان و ستم استعماری سوق داده شد. داستان های تولید شده در نتیجه تله هایی برای افراد بی احتیاط بود که با استفاده از راوی های غیرقابل اعتماد و حتی فریبنده، خواننده را از عطر و بوی آن بیرون می انداخت. کازانووا می‌گوید عجیب است که پاسخ این پرسش‌ها را نه در ادبیات، بلکه در قوم‌شناسی آلمانی می‌یابیم، حوزه‌ای که کافکا، به‌عنوان یک روشنفکر امپراتوری اتریش-مجارستان، آن را به خوبی می‌دانست. کازانووا از طریق تحقیقات دقیق خود، کافکای مبارزی را به ما نشان می دهد که در عین حال قوم شناس و محقق است و بی دریغ همه اشکال سلطه را با نوعی خشم خستگی ناپذیر که مشخصه او بود محکوم می کند. با این کار، او دلایل عمیق خشم کافکاس را روشن می کند.