دانلود کتاب Line Doggie: Foot Soldier in Vietnam – لاین داگی: سرباز پا در ویتنام

توضیحات

Charles Gadd served in Vietnam in late 1967 and 1968 and had experiences very similar to what most enlisted men endured. He describes the mud, blood, leeches, loss of friends, and low morale due to constant harassment by guerrillas. The author, a squad leader with the 101st Airborne, was wounded twice and saw nearly constant action in the Central Highlands. This memoir is a vivid and accurate description of the Vietnam War.
“I must explain that this story is written in the first person in order to depict more clearly the horror, fear, joy, and sorrow that practically every line doggie experienced during his tour in one of history’s most unpopular wars. Millions of other stories are even more dramatic than those in this book, and every trooper who carried a rifle and rucksack in Vietnam now carries around in his own mind a book full of stories similar to these.
Written some sixteen years after it took place, this story tells how I envisioned the Vietnam War during the late 1960s. I was young and inexperienced and had no doubts that my country was doing the right thing by its involvement in this faraway land. I knew practically nothing about the political relationship between this small country and mine, and merely accepted the fact that “we were right” and “they were wrong” and that was that. Being a product of the post-World War II baby boom, I was brought up hating communism even though I knew very little about it. Serving a year in Vietnam instilled in me the knowledge that communism was truly a reign of horror, and though I still feel our cause was just, I now have doubts and questions that I fear may forever go unanswered.”
—Charles Gadd, from the Author’s Note

————————————————————–

ترجمه ماشینی :

چارلز گاد در اواخر سال 1967 و 1968 در ویتنام خدمت کرد و تجربیاتی بسیار شبیه به آنچه که اکثر مردان خدمتگزار تحمل کردند، داشت. او از گل و لای، خون، زالو، از دست دادن دوستان و روحیه پایین به دلیل آزار و اذیت مداوم توسط چریک ها تعریف می کند. نویسنده، یک رهبر جوخه با هواپیمای 101 هوابرد، دو بار مجروح شد و شاهد عملیات تقریباً مداوم در ارتفاعات مرکزی بود. این خاطرات توصیفی واضح و دقیق از جنگ ویتنام است.
“باید توضیح دهم که این داستان به صورت اول شخص نوشته شده است تا ترس، ترس، شادی، و اندوهی که عملاً هر سگ خطی در طول تور خود در یکی از نامحبوب‌ترین جنگ‌های تاریخ تجربه کرد. میلیون‌ها داستان دیگر حتی دراماتیک‌تر از داستان‌های این کتاب هستند، و هر سربازی که در ویتنام تفنگ و کوله‌پشتی حمل می‌کرد، اکنون کتابی پر از داستان‌های مشابه آن را در ذهن خود حمل می‌کند.
که حدود شانزده سال پس از آن نوشته شده است. اتفاق افتاد، این داستان می گوید که من چگونه جنگ ویتنام را در اواخر دهه 1960 تصور می کردم. من جوان و بی‌تجربه بودم و شک نداشتم که کشورم با مشارکت در این سرزمین دور کار درستی انجام می‌دهد. من عملاً هیچ چیز در مورد روابط سیاسی بین این کشور کوچک و کشورم نمی دانستم و فقط این واقعیت را پذیرفتم که “حق با ما بود” و “در اشتباه بودند” و همین بود من که محصول دوران پس از جنگ جهانی دوم بودم، با اینکه از کمونیسم می‌دانستم متنفر بودم. یک سال خدمت در ویتنام این دانش را در من القا کرد که کمونیسم واقعاً حکومت وحشتناکی بود، و اگرچه هنوز فکر می کنم هدف ما عادلانه بود، اکنون تردیدها و سؤالاتی دارم که می ترسم برای همیشه بی پاسخ بمانند.” br>—چارلز گاد، از یادداشت نویسنده