دانلود کتاب Marcel Duchamp: Appearance Stripped Bare – مارسل دوشان: ظاهر برهنه

Octavio Paz claims in this essential work that the two painters who had the greatest influence on the twentieth century were Pablo Picasso and Marcel Duchamp. If that conjunction surprises at first, Paz makes a convincing case with his analysis and by contrasting the two artists. I have linked their two names, he writes, because it seems to me that each of them has in his own way succeeded in defining our age: the former by what he affirms; the latter by what he negates, by his explorations. Considering Duchamps career and writings from his scandalous Nude Descending a Staircase in 1913 to his subsequent investigations, from his Large Glass and kinetic art to the Readymades and physiques amusantes (comic calculations), Paz offers a highly personal assessment, exploring the apparent contradictions and seeming enigmas with the insight and lucidity that characterized all his writing.

When this book was first published, Publishers Weekly called it an extraordinary and indispensable book and said: Paz may have come closer to Duchamps essence as a philosopher of spiritual freedom than any critic to date.

اکتاویو پاز در این اثر اساسی ادعا می کند که دو نقاش که بیشترین تأثیر را در قرن بیستم داشتند پابلو پیکاسو و مارسل دوشان بودند. اگر این ترکیب در ابتدا غافلگیر کننده باشد، پاز با تحلیل خود و با تقابل این دو هنرمند، مورد قانع کننده ای را ارائه می دهد. او می نویسد که من دو نام آنها را به هم پیوند داده ام، زیرا به نظرم می رسد که هر یک از آنها به شیوه خود در تعریف عصر ما موفق بوده است: اولی با آنچه او تأیید می کند. دومی با آنچه او نفی می کند، با کاوش هایش. با در نظر گرفتن حرفه و نوشته های دوشان از رسوایی برهنه پایین آمدن از پله در سال 1913 تا تحقیقات بعدی او، از شیشه بزرگ و هنر جنبشی او تا Readymades و physiques amusantes (محاسبات کمیک) پاز یک ارزیابی کاملاً شخصی ارائه می‌کند و تناقضات ظاهری و معماهای ظاهری را با بینش و شفافیتی که مشخصه تمام نوشته‌های او بود بررسی می‌کند.

وقتی این کتاب برای اولین بار منتشر شد، ناشران هفتگی آن را نامید. کتابی خارق‌العاده و ضروری است و می‌گوید: ممکن است پاز به‌عنوان فیلسوف آزادی معنوی بیش از هر منتقدی به ماهیت دوشان نزدیک شده باشد.