دانلود کتاب Mourning Lincoln – سوگوار لینکلن

The news of Abraham Lincolns assassination on April 15, 1865, just days after Confederate surrender, astounded the war-weary nation. Massive crowds turned out for services and ceremonies. Countless expressions of grief and dismay were printed in newspapers and preached in sermons. Public responses to the assassination have been well chronicled, but this book is the first to delve into the personal and intimate responses of everyday peoplenortherners and southerners, soldiers and civilians, black people and white, men and women, rich and poor.

Through deep and thoughtful exploration of diaries, letters, and other personal writings penned during the spring and summer of 1865, Martha Hodes, one of our finest historians, captures the full range of reactions to the presidents deathfar more diverse than public expressions would suggest. She tells a story of shock, glee, sorrow, anger, blame, and fear. Tis the saddest day in our history, wrote a mournful man. It was an electric shock to my soul, wrote a woman who had escaped from slavery. Glorious News! a Lincoln enemy exulted. Old Lincoln is dead, and I will kill the goddamned Negroes now, an angry white southerner ranted. For the black soldiers of the Fifty-Fourth Massachusetts, it was all too overwhelming, too lamentable, too distressing to absorb.

There are many surprises in the story Hodes tells, not least the way in which even those utterly devastated by Lincolns demise easily interrupted their mourning rituals to attend to the most mundane aspects of everyday life. There is also the unexpected and unabated virulence of Lincolns northern critics, and the way Confederates simultaneously celebrated Lincolns death and instantlyon the very day he diedcast him as a fallen friend to the defeated white South.

Hodes brings to life a key moment of national uncertainty and confusion, when competing visions of Americas future proved irreconcilable and hopes for racial justice in the aftermath of the Civil War slipped from the nations grasp. Hodes masterfully brings the tragedy of Lincolns assassination alive in human termsterms that continue to stagger and rivet us one hundred and fifty years after the event they so strikingly describe.

خبر ترور آبراهام لینکلن در 15 آوریل 1865، تنها چند روز پس از تسلیم کنفدراسیون، ملت خسته از جنگ را متحیر کرد. جمعیت انبوهی برای خدمات و مراسم شرکت کردند. عبارات بی شماری از غم و اندوه و ناراحتی در روزنامه ها چاپ شد و در خطبه ها موعظه شد. پاسخ‌های عمومی به این ترور به خوبی شرح داده شده است، اما این کتاب اولین کتابی است که به پاسخ‌های شخصی و صمیمی مردمان عادی شمالی و جنوبی، سربازان و غیرنظامیان، سیاه‌پوستان و سفیدپوستان، مردان و زنان، ثروتمند و فقیر می‌پردازد.

مارتا هودز، یکی از بهترین مورخان ما، از طریق کاوش عمیق و متفکرانه در خاطرات، نامه ها و سایر نوشته های شخصی که در طول بهار و تابستان 1865 نوشته شده است، طیف گسترده ای از واکنش ها به مرگ رئیس جمهور را بسیار متفاوت تر از بیان عمومی به تصویر می کشد. پیشنهاد می کند. او داستانی از شوک، شادی، غم، خشم، سرزنش و ترس را تعریف می کند. مردی غمگین نوشت: غم انگیزترین روز تاریخ ماست. زنی که از بردگی فرار کرده بود نوشت: این یک شوک الکتریکی به روح من بود. خبر باشکوه! یک دشمن لینکلن خوشحال شد. لینکلن پیر مرده است، و من سیاهپوستان لعنتی را هم اکنون خواهم کشت. برای سربازان سیاهپوست پنجاه و چهارم ماساچوست، همه چیز بسیار طاقت فرسا، بسیار غم انگیز، بسیار ناراحت کننده بود.

در داستانی که هادس می گوید شگفتی های بسیاری وجود دارد، به ویژه به شیوه ای که در آن حتی آنهایی که کاملاً می گویند ویران شده از مرگ لینکلن به راحتی مراسم عزاداری آنها را قطع کرد تا به دنیوی ترین جنبه های زندگی روزمره توجه کنند. همچنین خشونت غیرمنتظره و بی وقفه منتقدان شمالی لینکلنز وجود دارد، و روشی که کنفدراسیون ها به طور همزمان مرگ لینکلن را جشن گرفتند و بلافاصله در همان روزی که او درگذشت، او را به عنوان یک دوست سقوط کرده برای جنوب سفیدپوست شکست خورده به نمایش گذاشتند.

هادس یک زندگی را زنده می کند. لحظه کلیدی عدم اطمینان و سردرگمی ملی، زمانی که دیدگاه‌های رقیب از آینده آمریکا آشتی ناپذیر بود و امیدها برای عدالت نژادی پس از جنگ داخلی از درک ملت‌ها خارج شد. هادس با استادی تراژدی ترور لینکلن را در قالب اصطلاحات انسانی زنده می کند که صد و پنجاه سال پس از رویدادی که آنها به طرز شگفت انگیزی توصیف می کنند، همچنان ما را متحیر می کند و میخکوب می کند.