دانلود کتاب Ozone journal – مجله اوزون

from ‘Ozone Journal’

Bachs cantata in B-flat minor in the cassette,
we lounged under the greenhouse-sky, the UVBs hacking
at the acids and oxides and then I could hear the difference

between an oboe and a bassoon
at the rivers edge under cover
trees breathed in our respiration;

there was something on the other side of the river,
something both of us were itching toward

radical bonds were broken, history became science.
We were never the same.

The title poem of Peter Balakian’s Ozone Journal is a sequence of fifty-four short sections, each a poem in itself, recounting the speaker’s memory of excavating the bones of Armenian genocide victims in the Syrian desert with a crew of television journalists in 2009. These memories spark othersthe dissolution of his marriage, his life as a young single parent in Manhattan in the nineties, visits and conversations with a cousin dying of AIDScreating a montage that has the feel of history as lived experience. Bookending this sequence are shorter lyrics that span times and locations, from Nairobi to the Native American villages of New Mexico. In the dynamic, sensual language of these poems, we are reminded that the history of atrocity, trauma, and forgetting is both global and ancient; but we are reminded, too, of the beauty and richness of culture and the resilience of love.

از «ازون ژورنال»

کانتاتا باخ در مینور B-flat در نوار کاست،
زیر آسمان گلخانه نشستیم، UVB ها هک کردند
در اسیدها و اکسیدها و سپس می توانستم تفاوت

بین یک ابوا و یک باسون را بشنوم
در لبه رودخانه ها در زیر پوشش
درختان در تنفس ما تنفس کردند؛

چیزی بود در آن سوی رودخانه،
چیزی که هر دوی ما نسبت به آن خارش داشتیم

پیوندهای رادیکال شکسته شد، تاریخ تبدیل به علم شد.
ما هرگز مثل هم نبودیم.

عنوان شعر ازون ژورنال پیتر بالاکیان، دنباله ای از پنجاه و چهار بخش کوتاه است که هر بخش به تنهایی شعری است و خاطره گوینده از حفاری استخوان قربانیان نسل کشی ارامنه در صحرای سوریه با گروهی از تلویزیون را بازگو می کند. روزنامه‌نگاران در سال 2009. این خاطرات جرقه دیگری می‌زند: انحلال ازدواج او، زندگی او به عنوان یک والد مجرد جوان در منهتن در دهه نود، ملاقات و گفتگو با پسر عموی در حال مرگ بر اثر ایدز. این سکانس، اشعار کوتاه‌تری است که زمان و مکان را در بر می‌گیرد، از نایروبی تا روستاهای بومی آمریکا در نیومکزیکو. در زبان پویا و احساسی این اشعار، یادآور می شویم که تاریخ قساوت، تروما و فراموشی هم جهانی و هم کهن است. اما زیبایی و غنای فرهنگ و انعطاف پذیری عشق را نیز به ما یادآور می شود.