دانلود کتاب Poetic Relations: Intimacy and Faith in the English Reformation – روابط شاعرانه: صمیمیت و ایمان در اصلاحات انگلیسی

What is the relationship between our isolated and our social selves, between aloneness and interconnection? Constance M. Furey probes this question through a suggestive literary tradition: early Protestant poems in which a single speaker describes a solitary search for God.

As Furey demonstrates, John Donne, George Herbert, Anne Bradstreet, and others describe inner lives that are surprisingly crowded, teeming with human as well as divine companions. The same early modern writers who bequeathed to us the modern distinction between self and society reveal here a different way of thinking about selfhood altogether. For them, she argues, the self is neither alone nor universally connected, but is forever interactive and dynamically constituted by specific relationships. By means of an analysis equally attentive to theological ideas, social conventions, and poetic form, Furey reveals how poets who understand introspection as a relational act, and poetry itself as a form ideally suited to crafting a relational self, offer us new ways of thinking about selfhood todayand a resource for reimagining both secular and religious ways of being in the world.

چه رابطه ای بین خود منزوی و اجتماعی ما، بین تنهایی و ارتباط متقابل وجود دارد؟ کنستانس ام. فیوری این سوال را از طریق یک سنت ادبی پیشنهادی بررسی می کند: اشعار پروتستان اولیه که در آنها یک سخنران جستجوی انفرادی برای خدا را توصیف می کند.

همانطور که فیوری نشان می دهد، جان دان، جورج هربرت، آن برادستریت و دیگران توصیف می کنند. زندگی های درونی که به طرز شگفت انگیزی شلوغ و مملو از اصحاب انسانی و همچنین الهی هستند. همان نویسندگان مدرن اولیه که تمایز مدرن بین خود و جامعه را برای ما به ارث گذاشتند، در اینجا طرز تفکر متفاوتی را در مورد خود بودن آشکار می کنند. او استدلال می کند که برای آنها، خود نه تنها است و نه به طور جهانی مرتبط است، بلکه برای همیشه تعاملی است و به طور پویا توسط روابط خاص تشکیل می شود. فیوری با استفاده از تحلیلی که به همان اندازه به ایده‌های الهیاتی، قراردادهای اجتماعی و فرم شعری توجه دارد، نشان می‌دهد که چگونه شاعرانی که درون‌نگری را یک کنش رابطه‌ای می‌دانند، و خود شعر را به‌عنوان شکلی ایده‌آل برای ساختن خود رابطه‌ای می‌دانند، روش‌های جدیدی را برای تفکر به ما ارائه می‌کنند. در مورد خود بودن امروز و منبعی برای بازاندیشی شیوه های سکولار و مذهبی بودن در جهان.