توضیحات
Today, history is increasingly written in the first person. A growing number of historical works include an autobiographical dimension, as if writing about the past required exploring the inner life of the author. Neither traditional history nor autobiography, this hybrid genre calls the norms of the historical profession into question. In search of new and creative paths, it transgresses a cardinal rule of the discipline: third-person narration, long considered necessary to the objective analysis of the past.
Singular Pasts offers a critical account of the emergence of authorial subjectivity in historical writing, scrutinizing both its achievements and its shortcomings. Enzo Traverso considers a group of contemporary historians, including Ivan Jablonka, Sergio Luzzatto, and Mark Mazower, who reveal their emotional ties to their subjects and give their writing a literary flavor. He identifies a parallel trend in literature, in which authors such as W. G. Sebald, Patrick Modiano, Javier Cercas, and Daniel Mendelsohn write their works as investigations based on archival sources. Traverso argues that first-person history mirrors contemporary ways of thinking: such writing is presentist and apolitical, perceiving and representing the past through an individual lens. Probing the limits of subjective historiography, he emphasizes that it is collective action that produces social change: we instead of I. In an epilogue, Traverso considers the first-person writing of Saidiya Hartman as a counterexample. A wide-ranging and illuminating critique of a key trend in humanistic inquiry, Singular Pasts reconsiders the notion of historical truth in a neoliberal age.
————————————————————–
ترجمه ماشینی :
امروزه تاریخ به طور فزاینده ای به صورت اول شخص نوشته می شود. تعداد فزایندهای از آثار تاریخی شامل بعد اتوبیوگرافیک میشود، گویی نوشتن درباره گذشته مستلزم کاوش در زندگی درونی نویسنده است. نه تاریخ سنتی و نه اتوبیوگرافی، این ژانر ترکیبی هنجارهای حرفه تاریخی را زیر سوال می برد. در جستجوی مسیرهای جدید و خلاقانه، یک قانون اساسی این رشته را زیر پا می گذارد: روایت سوم شخص، که مدت ها برای تحلیل عینی گذشته ضروری تلقی می شد.
گذشته های مفرد گزارشی انتقادی از ظهور سوبژکتیویته نویسندگی در نوشتار تاریخی ارائه میکند و دستاوردها و کاستیهای آن را موشکافی میکند. انزو تراورسو گروهی از مورخان معاصر از جمله ایوان جابلونکا، سرجیو لوزاتو و مارک مازوور را در نظر میگیرد که پیوندهای عاطفی خود را با سوژههای خود آشکار میکنند و به نوشتههایشان رنگ و بوی ادبی میدهند. او یک روند موازی در ادبیات را شناسایی می کند که در آن نویسندگانی مانند WG Sebald، Patrick Modiano، Javier Cercas و Daniel Mendelsohn آثار خود را به عنوان تحقیقات بر اساس منابع آرشیوی می نویسند. تراورسو استدلال میکند که تاریخ اول شخص منعکسکننده شیوههای تفکر معاصر است: چنین نوشتهای حالگرا و غیرسیاسی است و گذشته را از دریچهای فردی درک و بازنمایی میکند. او با بررسی محدودیتهای تاریخنگاری ذهنی، تأکید میکند که این کنش جمعی است که تغییر اجتماعی ایجاد میکند: ما به جای I. در پایانی، تراورسو نوشته اول شخص سعیدیا هارتمن را نمونهای متضاد میداند. گذشته های منفرد، نقدی گسترده و روشنگر از یک گرایش کلیدی در تحقیق انسان گرایانه، مفهوم حقیقت تاریخی را در عصر نئولیبرال بازنگری می کند.
tag : دانلود کتاب گذشته های مفرد: «من» در تاریخ نگاری , Download گذشته های مفرد: «من» در تاریخ نگاری , دانلود گذشته های مفرد: «من» در تاریخ نگاری , Download Singular Pasts: The ‘I’ in Historiography Book , گذشته های مفرد: «من» در تاریخ نگاری دانلود , buy گذشته های مفرد: «من» در تاریخ نگاری , خرید کتاب گذشته های مفرد: «من» در تاریخ نگاری , دانلود کتاب Singular Pasts: The ‘I’ in Historiography , کتاب Singular Pasts: The ‘I’ in Historiography , دانلود Singular Pasts: The ‘I’ in Historiography , خرید Singular Pasts: The ‘I’ in Historiography , خرید کتاب Singular Pasts: The ‘I’ in Historiography ,
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.